دوست عزیز و هنرمندم رضا کیانی در وبلاگ خود مبحثی را پیرامون (  چرا هنر به حاشیه می رود ؟! ) آغاز کرده و از بنده نیز جهت مشارکت در این مبحثٍ دعوت نموده است . به همین دلیل و در تایید گفتار رضا  مطلبی را پیرامون موضوع فوق به دوستان و خوانندگان خویش تقدیم می کنم :

به راستی چرا در حاشیه ایم ؟  

موجودیت فرهنگ هر مملکتی ارتباط تنگاتنگی با مسائل اقتصادی دارد.  در کشورهای مختلف که حکومتهای مختلف دارند فرهنگ و هنر مملکت میتواند توسط دو عامل پشتیبانی شود: 1- ثروتمندان با فرهنگ و یا2- دولتهایی که به مسائل فرهنگی توجه نشان می دهند.این بستگی به نوع حکومتها دارد.در نوعی از حکومتها که مرکزیت بیشتری هم دارند تقریبا"دولت این گونه امور را در دست دارد.اما در کشورهایی که دولت کار خودش را میکند و هنرمندان آزادند تا در جهت آنچه از نظر فرهنگی برایشان جالب است فعالیتشان را ادامه بدهند,افرادی هستند که سرمایه ی کافی دارند و در جهتهای فرهنگی مورد استفاده قرار می دهند.

اما در ایران کسی که سرمایه دارد ترجیح میدهد زمینی را امروز بخرد و فردا گرانتر بفروشد تا ثروتمندتر شود.بر این اساس در ایران کمتر پیش می آید که آدم ثروتمندی در جهت تهیه ی نمایشی ، تولید فیلمی ، و یا ساخت آهنگی سرمایه گذاری کند که هدف از ساخت آن فقط تجارت نباشد بلکه اشاعه ی دانش و فرهنگ هم باشد.

اما در خوزستان قصه بسیار دردناک تر از این ماجراهاست . در این استان  نه تنها کسی دلش به حال فرهنگ نمی سوزد بلکه عده ای هم در تلاشند تا از راه به اصطلاح اشاعه فرهنگ ارتزاق کنند ! و درست همین جاست که جان نیمه جان فرهنگ و هنر در خوزستان جولانگاهی برای تصاحب کرسی ها و میز های رهبری هنری می شود و اینان در مصافی سخت و گاها" خونین ! به شنیع ترین و کثیف ترین شیوه های تخریب چهره های دلسوز و فعال هنری نیز می پردازند تا امورات ناچیز اقتصادی مجامع فرهنگی را تصاحب کرده و به گمان خود به نوایی برسند ! من به عنوان یکی ازمتولیان فرهنگی شهر بر این باورم که نسل ما بیمار است ! و تا زمانی که این نسل فعالیت می کند نه تنها اموری از معضلات فرهنگی شهر اصلاح نخواهد شد ، بلکه روز به روز فلاکت و بیماری هم نسلان من دامان آلوده جامعه هنری شهر و استان را تیره تر از آنچه هست می نماید .

پس بهتر است با شجاعت تمام کنار برویم و امور فرهنگی و هنری را به نسل بعدی بسپاریم تا با خیالی آسوده بارقه های امید را در تحول و تغییر فضای اجتماعی و فرهنگی شاهد باشیم . این حرکت را از خود آغاز می کنم و رسما" اعلام می کنم در مدت باقی مانده از مسئولیتم در انجمن نمایش اهواز تمام سعی و  تلاشم را برای اصلاح و  بهبودی اوضاع پیشین و موجود تئاتر  ( البته با تکیه بر توان نیروهای جوان و نسل بعدی ) به عمل می آورم و پس از اتمام زمان این مسئولیت  کاملا" از قبول چنین مناسبی دوری کرده و چشم امید به نسل جوان خواهم دوخت تا شاید این فضای بیمار و جنگ قدرت روزی به پایان برسد . انشاالله ..