انسانه دیگه ، ممکنه عاشق بشه ، اما ممکنه این سیب ممنوعه بهای زندگیش بشه ،  اونم با  سنگ پرونی در و همسایه ، اما چه باک از دل یه  عاشق !

  رفت و تموم خواب های دور و درازم رو با خودش برد .  رفت و تموم واژه هاي شاعرانه مو با خودش برد . رفت و تموم جادوي چشمامو با خودش برد . رفت و تموم سالهاي زندگيمو به انتظار سپرد . 

استاد تاريخ  می گفت تموم آدما شاعر بدنیا میان و من نه میون حمله مغول به تو رسیدم که خیلی پیش ، چشماتو  دیدم ،  درست کنار پنجره بزرگ راهروی دانشکده، داشتی نشستن ریز بارونو   رو برگ های درختا تماشا می کردی. چرخیدی و من گم شدم تو اون نگاه . . .  رفتم کتابفروشی محل گفتم آقا ،  هرچی کاغذ ننوشته و سیاه نشده داری بده . . . و به اندازه ده انگشت، ده قلم خریدم، در اتاق و به روی همة دنیا بستم. می خواستم کنار بدن تکه تکه شده ی آدما روی میز کالبدشناسی ، بدن نرم واژه ها رو تشریح کنم ، سرو صدای بازی بچه ها تو کوچه و شیطنت پرنده ها رو شاخه درخت ، افکارم رو قیچی می کرد. پنجره رو باز کردم و داد زدم: آهای . . . خاموش... عاشق شدم . . .  عاشق شدم  و می خوام قشنگ ترین شعرمو که شبیه هیچ ترانه سروده شده ای نیست، بگم  . . .  و باز آوار شدم رو تلّ کاغذ و گفتم و نوشتم ، همه  دردمند . . .

پسر روستايي ، پسري كه ظاهرا" دوستم دارد و نگران من است برايم كامنتي گذاشته سراسر بغض و همه دردمند .

روستايي عزيز ، چه درست پيشبيني كرده بودي كه بايد به روستا بازگشت . و حالا كه بقچه ام را بسته ام ، پي به حرفهايت مي برم . واقعا" ما كجا و منصب كجا ؟

به قول سيد مهدي شجاعي : کار را هم امشب باید تمام کرد . . .  من دیگر مرد ماندن نیستم. چقدر خموشی ؟ ، تا کی صبوری؟، تا کجا تحمل؟ برای این روح سرگشته زندان چه ما منی است؟ اما ای بیابان! ای تنهای بیکران، ای بستر خشن گامهای خسته! ای ناگزیر دلهای شکسته! ای سکوت محض! ای گوش پهن ناشنوا،ای کور! ای کر! ای بی حس ترین موجود عالم! تو هم دیگر تنگی می کنی؟ تو هم دلم را می فشری؟ تو هم عذابم می دهی؟...........آه چه بزدل و بی عرضه ام من که با اين قوم  هنوز مدارا می کنم...که از رفتن هنوز فاصله می گیرم...در رفتن مگر چه معجزه ایست...باشد نباشد، ختمی است بر این بی کسی... براین تنهائی... بر این مصیبت جانسوز...

ای دستها چه ناتوانید شما که این جگر را در نمی آ وریدو مچاله نمی کنید...که راه را بر این نفس نمی بندید...که خون را در این رگها از رفتن باز نمی دارید...

خسته شدم همولايتي ، بخدا خسته شدم .

به همه اونهايي كه خالي كردن تا سيد زمين بخوره تبريك بگو كه خيال كنن برنده شدن و بگو بيان و تئاتر شهرشون رو درست كنن !

وصيتي هم براي چند دوست قديمي دارم كه اگر دوباره پايت به شهر رسيد به آنها بگو :

به ايوب بگو دهانت را از استفراغ پاك كن و دوباره دوستدار سيد شو ، كه ديگر آنجا نيست كه حالت را به هم بزند .

به حسين بگو كينه ات را از سيد دور بريز و جواب سلامش را بده و اگر باز لته اي ، فوني ، داربستي ، يا سفارشي نياز داشتي تعارف نكن ، كه سيد هنوز دوستت دارد و مال خودش را راحت تر مي بخشد تا مال انجمن را !

به اميدبگو      حتما" كانديد شود ، به همه سفارش مي كنم به او راي دهند ، چون واقعا" برنامه هاي خوبي براي انجمن داشت .

به امير بگو      هيچوقت بازرس نشو ، چون هنرمند خوبي هستي اما بازرس خوبي نيستي .

به عبدالرضا بگو       بزرگي و استادي را تمام كردي . دستت را مي بوسم كه تنها بزرگي بودي كه تا قدم آخر رهايم نكردي .

به حسين بگو بابت تمام سوء تفاهماتي كه براي من و تو ساختند پوزش مي خواهم و بيش از هميشه روي رفاقتم حساب كن و به او بگو هروقت دلت گرفت به مزرعه ما بيا ، كه من و تو نسل دومي و نسل سوخته هستيم . ما يكديگر را بهتر مي فهميم .

به حشمت بگو         فر اموش نمي كنم كه در سخت ترين و تنها ترين سالهاي جواني ام دستم را گرفتي و اگر تو نبودي ليلوا ي من نبود و اگر ليلواي من نبود اكنون من نيز نبودم .

به بهزاد بگو دلم براي تنهائيت تنگ مي شود . هيچ مسئوليتي را نپذير مگر آنكه بداني مي تواني تغييري ايجاد كني . و به او بگو سه وصيت براي تو دارم ، صبوري ، مردم داري و دوري از حاشيه .

به افشين  بگو       ، تو هم مثل من اهل مسئوليت و رياست نيستي ، فقط به نمايشنامه نويسي فكر كن .

به غلا م   بگو      فقط به كارگرداني بپرداز تا تناك و فرار و مرواريد دوباره زنده شوند .

به مهدي بگو            ما رفتيم اما ، مطمئن باش با رفتن ما درست نمي شود !

به آرش بگو      يكي از كساني كه از دستشان فرار كردم تو بودي !

به حسن بگو           آرش وار مقاومت كند ، كه كار با اين جماعت سختي آرش گونه مي خواهد .

به مهران بگو در مدتي كه بودم از وقت نداشته ات خرجم كردي ، تو هميشه نگران من بودي و من نيز . ممنونم .

به سعيد- ب بگو         رسم خوبي نيست همراه شدن و تنها گذاشتن !

به سعید- ر بگو از اندیشه و برنامه های تو و همسرنازنینت شرمنده ومسرورم . فراموشتان نخواهم کرد .

به محمد و علي و ناصر و رسول و وحيد و امين و . . . بگو چه خوب از شما آموختم دلخوري از دوست و به رو نياوردن را !

به قدرت و امير و حسن و محمد و اكبر و  برنجاني و بيگدلي بگو شايد نتوانم اين همه خوبي را پاسخ گفتن .

به قاسم و حميد و منوچهر و ميلاد و جعفر و عباس و محمدو سعيد و فاطمه و مهناز و شيلا و معصومه و ياسمين و مصطفي و مرتضي و رضا و فرشاد و سياوش بگو . . .  حيف است اين صداقت را خرج آنجا كنيد !

 به چناني و بسي خاسته و احمدي هيچ نگو ، نمي خواهم آنها را ببينم .

و به همه هنرجويان هنوز سالم مانده انجمن بگو ، در مزرعه ما به روي آنها باز است ، هركه عشق ميوه شيرين نمايش دارد بسم الله .

اثر جديد گروه تئاتر زهور :

. . . و آن ستاره خواب چندم زمين است !؟

نويسنده : محمد رضا آريانفر            كارگردان : سيد صادق فاضلي

بازيگران :

         حسن سليمي  فر                                فرحناز شريفي

                                        رسول حق جو

             معصومه داغري                              امين حبيبي

                                                    و . . .

اجراء : آبان و آذر 86