| تبليغات | X |
یزرا
( به معنی جزیره )
نوشته : محمد رضا آریانفر
این نمایشنامه در سال 1383به کارگردانی سید صادق فاضلی در جشنواره سراسری تئاتر دفاع مقدس اجرا شد و با کسب 10 جایزه برتر از نظر تعداد جوایز مقام اول کشور را به دست آورد .
(بازي اول)
شروع :
تماشاگر با ورودش، با يك صحنه موسيقي شاد عروسي و رقص و پايكوبي اهالي مواجه مي شود، يزرا، نشسته كنار اجاق گلي و مات ما و شعله روشن، و ديگران بي توجه به او مشغول شادي و پايكوبي، كم كم با سكوت سالن زنان مويه گر فضاي شاد عروسي را با سينه و گريه مي شكنند و يزرا همچنان كنار شعله آتش ماتِ اين بازي … و پس از آن سكوتي مرگ زا بر صحنه مي نشيند و در پي آن طاهر پسربزرگ يزرا با يك كارتن بردوش وارد مي شود.
طاهر : سلام.
يزرا : ….
طاهر : بارخيره هوري ؟!
يزرا : باز زدي رفيّع ؟!
طاهر : دستم تنگ بود و جنس فراوون.
يزرا : قسمت تو؟
طاهر : دوتا ويديو و دو، سهبكسسيگارسومر،مايه نداشتم،خيلي جنس ريخته بود.
يزرا : جنس يا قاچاق؟
طاهر : هم شروع كردي؟
يزرا : كاش فالح بودش.
طاهر : هشت ساله همينومي گي .
يزرا : اما يه بار تو گوشِت نرفت.
طاهر : مي گي چكاركنم، كم دارم جون مي كنم؟ از اين بيشتر ؟!
يزرا : مردخونه (طعنه) بزرگ فالح !
طاهر : شك داري؟ پس مو پسركيم؟ ها؟ … پسر فالح نيستم؟
يزرا : نه روزي اين سفره خالي شد و نه لقمه اي حروم توش نشست، 20 سال سر سفره اش بودم اما دريغ از جنس قاچاق، دريغ از لقمة حروم، حالا 8 سال از اون ماجرا گذشته، تو، طاهر، پسر بزرگ فالح … چند بار نون حلال توي اين سفره گذاشتي … ها ؟ چند بار ؟
طاهر : حرف تو، حرف نون حلال و حروم نيست ننه ، مي دونم چته … هنوزم زخمي اون زخمي، هنوزم كينه اون خون رو داري.
يزرا : نه … (حرف او را قطع مي كند ) نه …
طاهر : (عصبي) چكار كنم، يقه كي رو بگيرم … تو آبادي راه بيفتم و يقه مردم رو بچسبم كه قاتل بوام كيه ؟ ها ؟ تا بوده شب و شنريز بوده و راهزنها، تا بوده هور بوده و نيزار و حرامي ها ، سراغ كي برم آخه؟
يزرا : هر كي بوده راهزن و حرامي نبوده پسر ، همه چيز سرجاش بود، تورش به جا بود و ساعتش به جا … فقط يه چيزش گم شده بود، انگشتر عقيقِ يادگاري مو … !
طاهر : (سوي بشكه آب مي رود) تف … هر روز خدا بايد همي حرفا رو بفهمم…. چرا اون عزيز دردونهات، برادر جهادگر دنبال قاتل بواش نمي افته … ها ؟
الهام : (باطبق نان در آستانه ورودي در) ناصر برادر كوچيكته … خون پدر گردن پسر بزرگه طاهر …
طاهر : به … الهام خانم … ننه ام كم بود تو هم اضاف شدي ؟
الهام : خو عمه راست مي گه ديگه.
طاهر : (مردد بين رفتن و ماندن) نامزدت كجان دختر دايي ؟! باشين تا شيخ ناصر بياد انتقام بواشه براتون بگيره… (آوازي زمزمه مي كند و از خانه خارج مي شود.)
(يزرا در گوشه اي از حياط به تاباندن دوك نخريسي خود مشغول است، الهام كتري را آب كرده روي اجاق مي گذارد و كنارش مي رود، با حلقه انگشت خود بازي مي كند)
الهام : عمه چه خبر؟!
يزرا : هيچ.
الهام : خبري … پيغومي …
يزرا : دو چيز زن رو به جنون مي كشونه دخترم…
الهام : يكيشومي دونم عمه … عشق !
يزرا : اول عشق … دوم عشق !! … اينجوري نيگام نكن عمه … اگه تو از جراحت يه زخم مي سوزي، شونه هاي من تا شدة دو تا عشقه … عشق مرد و عشق اولاد…
الهام : عشق مردي كه اگه نباشه عشق اولاد هم نيست ؟!
يزرا : هر كدوم يه جوره دخترم … هر كدوم يه جور … اما هر دوش عشقه …
(الهام سر روي زانوي يزرا مي گذارد ، هر كدام براي ديگري مي گويد اما بي توجه به ديگري )
يزرا : (اشاره به در حياط) سنگ شده اين در … به كليد هيچ بغضي وا نمي شه …
الهام : (بي توجه) سه ماهه … نمي گه زنده س ، مرده س ….
يزرا : (بي توجه) كف بلم افتاده بود، تير از كمرش رد شده بود تا سينه اش …
الهام : (بي توجه) از جهاد وام ازدواج مي گيرم… كو ؟ همش وعده …
يزرا : (بي توجه) مي رم ژاندارمري … قاتلشو مي گيريم … كو ؟ همش وعده …
الهام : (بي توجه) همكاراش مي گفتن سرش تو جاده و ساختمونه … زن و مادر از يادش رفته…
يزرا : (بي توجه) شيخ مالك و ديگرون مي گفتن تير راه گم كرده شكارچي هاي هور بوده دنبالش نگردين …
الهام : هي مي گه نرو … نرو بوا … پا تو، تو اون خونه نذار …
يزرا : هي مي گن برو … ازين خونه برو … اهواز، شادگان، ماهشهر …
الهام : (رو به يزرا) بوام هميشه مي گه: خواهرمه … مي شناسمش، حرفاي عمه بوي عشق ميده … پاتو خونه ش نذار …
يزار : يزرا سكوتش هم بوي عشق مي ده الهام … اصلاً زن يعني عشق … كيه كه اينو بفهمه … بوات راس مي گه عمه … كمتر بيا …
صداي شيخ مالك: (از بيرون) زايره.
الهام : (خود را مرتب مي كند) شيخ مالكه.
يزرا : (بلند مي شود) بسم الله .
شيخ مالك: يا الله (داخل مي شود) مساكم الله … بوات چطوره عمي ؟
الهام : الحمدالله … تو هوره.
شيخ مالك: نمي دونم چي از جون اين هور مي خوان … په طاهر؟
يزرا : زد بيرون.
شيخ مالك: از ناصر هم كه …
يزرا : دير به دير … دو سه ماهي مي شه.
شيخ مالك: خب مي دوني يزرا، شده نقل مردم آباي كه … (سكوت، خيره به الهام)
يزرا : حكايت دهن مردم زاير … مثه دو لنگه باز در حياطه.
شيخ مالك: صحبت دهن مردم نيست يزرا.
يزرا : په صحبت چيه مالك؟ ها؟
(شيخ به الهام مي نگرد، الهام به آنها چاي مي دهد و به اتاق مي رود)
شيخ مالك: حرفِ اينه كه شده بلدِ حكومت چيا يزرا … مي دوني يعني چي ؟
يزرا : نه نمي دونم ابو شهاب … تو كه مي دوني بگو .
شيخ مالك: (تند) جووناي آبادي چشم ديدن …
يزرا : (حرفش را به تندي مي برد) كدوم جونا، شيخ … اونايي كه براي جنس قاچاق يه پاشون عماره س و يه پاشون بصره ؟
شيخ مالك: پسر بزرگت هم يكيشون !
يزرا : فرقي نميكنه مالك، فرقي نميكنه! اونم مثل بقيه!
شيخ مالك: مي ترسن يزرا … مي گن يه وقت اونارو لونده ….
يزرا : تو چي فكر مي كني مالك … از ناصر مو كه جونش و با اين جهادي ها گذاشته … خبر چيني بر مي ياد؟
شيخ مالك: اينارو مي دونم يزرا … اما مي گن …
يزرا : چي مي گن ؟مي گن … مي گن . هر كي از كمر بواش افتاده ، بياد اينجا بايسته و اين حرفارو بزنه … لازم نكرده قاصد بفرستن!
شيخ مالك: بشكة باروت!
شيخ مالك: گفتم بشكة باروتي…منتظر يهجرقه تاگربگيريوبيفتيبه جون خشك و تر…
يزرا : مي دوني چند ماهه كه رنگشو نديدم، ها ؟ دو سه ماهه كه از اين جاده به اون جاده، از اينور هور به اون قسمت هور … هيچكي هم از خوشي و ناخوشيش خبر نداره .
شيخ مالك: چرا … چرا يزرا ؟
يزرا : شايد از خودش هم بپرسي نتونه جوابت بده مالك .
(صداي آواز يك مرد عاشق از دور مي آيد، هر دو جذب صدا مي شوند)
يزرا : خسته نمي شه؟
شيخ مالك: كدوم عاشق، خستة عشق بوده تا حالا؟
يزرا : چي از جون اين هور مي خواد ؟
شيخ مالك: يعني نمي دوني ؟
يزرا : به خيالش هور صيدشو پس مي ده… اونم امل … قشنگ ترين دختر آبادي.
شيخ مالك: اگه بواش به اين وصلت رضا مي داد، اينطور نمي شد.
يزرا : سعد پسر عموش نبود كه … اصلاً از طايفه شون نبود .
شيخ مالك: راست نمي گي يزرا … دوست داشتن طايفه بر مي داره ؟!
يزرا : (سكوت) هميشه هميموقع ها ميره لب هور وميزنهبهآواز … همي وقت. .
شيخ مالك: نه حرف مردم چاره اش بود و نه حبس .
يزرا : چه توري مي خواد يه ديوونه رو به دام بندازه مالك ؟
شيخ مالك: تو هم فكر مي كني سعد يه ديوونه س ؟!
يزرا : تو چي مي گي مالك ؟
شيخ مالك: اين سئوال مال الان نيست يزرا … بيست ، سي سال پيش مي تونستم جواب اين سئوال و بدم اما حالا، حالا… (شتابان سوي در مي رود و همانجا مي ماند)اومدم بگم انگار تو مرز داره خبرايي مي شه … وضع قروقاطيه ، تو خونه نگهش دار … خداحافظ (مي رود).
الهام : (رد گم مي كند) اينقدر ارزش داشت كه خودشو انداخت تو هور ؟
يزرا : عشق ما زنا انتخاب نيست دخترم ، تقديره .
الهام : حتي سوختنش ؟
يزرا : مي ترسي نه ؟ … چرا عاشق شدي ؟
الهام : (كم نمي آورد) شما چرا شدين عمه ؟
يزرا : نمي دونم … هزار بار از خودم پرسيدم … نمي دونم . ( سمت تور كشيده مي شود) هنوز آفتاب پشت هور بود كه اين تنور رو روشن كردم ، چونه هاي خميرم آماده بود كه صداي غراب اومد (صداي دور كلاغ، يزرا وحشت زده و هراسان) غراب … غراب … چي مي خواي … چي از جونمون مي خواي ؟ … تشنه اي ؟ (ظرف آب را زير درخت مي گذارد) بخور … عطشتو بنشون و از سر اين شاخه بپر … برو … (صداي كلاغ رساتر ميشود)چيه…چيه سياه شوم…آب ؟ اينم آب ، زلال و خنك … گشنه اي؟ اينم خمير تازه … بخور و از آسمون اين خونه بپر… (نان را پاي درخت مي گذارد) ديگه چي مي خواي ؟ چي از جونمون مي خواي غراب شوم ، گم شو سياه نحس … (چوبي به سوي درخت پرتاب مي كند) گم شو … گم شو… (يقه الهام را ميچسبد) كجا فالح ؟ هور ؟ تور رو نمي دم … وقت سماكي نيست … نمي ذارم بري، مگه اون لكة سياه نحسو تو آسمون نديدي … امروز وقت ماهيگيري نيست فالح ، نحسي امروز رو بگذرون… نرو… نرو…. نرو… ( به پاي الهام آوار مي شود) مَحَلُم نذاشت تور روانداخت روشونه و تو غبار هور گم شد … يه روز … دو روز… سه روز… مردا زدن به هور اما تن خودشونم به زور پس آوردن …
الهام : سنت قبيله چي عمه ؟ آينه و آب ؟
يزرا : گذاشتيم عمه … هفت روز … دختري پاك و معصوم و قشنگ، دم بخت، مثل خودت … هفتا طلوع، هفتا غروب، خيرة آينه و كاسة آبِ زلال … امل اومد … نشست پاي كاسه (الهام را پاي ظرفي آب زير درخت مي نشاند) گمشده پيدا نشد؟ … بازم نگاه كن دخترم ، خوب نگاه كني پيدا مي شه… (الهام سري تكان مي دهد) بگو … بگو عيني … مَردَم كدوم گوشه هور سرگردونه (الهام سري تكان مي دهد) يعني سه روزه خيرة آبي هيچي نديدي؟ (الهام از خستگي به خواب مي رود، يزرا هراسان) نه … نه … باز كن پلكاتو… خوابو از چشات دوركن … نخواب دخترم… نخواب آدرس مردمو بده … كجاي آينه و آبه … كجا امل …. كجا الهام… كجا…
الهام : سه روز پاي آينه و آب و هيچي ؟!
يزرا : هيچي … روز سوم …
الهام : (حرف او را قطع مي كند) روز خريد عروسي .
يزرا : روز چهارم…
الهام : (حرف او را قطع مي كند) روز دوخت و دوز لباس!
يزرا : روز پنجم اومد .
الهام : روز جهيزيه كشي !
يزرا : روز ششم كه مي دوني …
الهام : حنابندون … بازم چيزي نديد؟
يزرا : روزهفتمروزعروسياش بود…(الهام را مي بوسد)مباركه ننه…مباركه…
(صداي رقص و پايكوبي و صداي شليك تفنگ، گويي امل را به داماد ديگري داده اند و سعد را كه قصد نزديك شدن به او دارد از آنجا دور ميكنند، امل گريان به همراه داماد ناخواسته به راه مي افتد اما چشم از سعد نمي برد، لحظاتي بعد انگار عروس خود را به آب انداخته، صداي جيغ و ناله از هر سو برمي خيزد)
همه : امل … امل … امل …
يكي : خودشو انداخت تو آب …
ديگري: از آب بگيرش، داره غرق مي شه …
(مردان با فانوس سرگردان به هر سو، كم كم صحنه به سكوت مي گرايد)
يزرا : غروب روز هفتم فالح پيدا شد.
الهام : غروب روز هفتم ؟!
يزرا : همون غروب هم امل گم شد. دو روز بعد مرداي عرب تور سفيدشو آب پيدا كردن.
الهام : عموفالح پيدا شد… امل رفت… سعد سياه پوشيد.
يزرا : درخت سبز خونه خشكيد… برگاش ريخت … ميوه هاش باريد.
الهام : و از اون روز بود كه هر غروب روبروي هور مي ايستين و دل به آواز غريبونة سعد مي دين.
يزرا : از اون غروب بود كه هيچ هيمه اي تو دل تنور ننشست و هيچ شعله اي تو تنورگر نگرفت.
الهام : عمه آوازش كي تموم مي شه اين جوونِ پير!
يزرا : وقتي هور ، عشقشو پس داد!
(صداي آواز غريبانة عربي در صحنه موج مي زند و در متن اين آواز، زنان با تور و تنور و درخت و اجاق بازيهايي انجام مي دهند و پس از لحظاتي نور به تاريكي مي رود)
« بازي دوم »
(سپيده)
(همان جا، يزرا تنها در صحنه، دوك نخريسي را به چرخش در مي آورد در حياط باز مي شود، ناصر، با مويي پريشان و ريشي پر پشت وارد ميشود از درون ساك خود پارچة ساده اي بيرون مي آورد، آرام به پشت مادر مي آيد پارچه را روي سر او مي اندازد)
يزرا : (بي جنبش، زير پارچه) مي دونستم مي ياي !
ناصر : باز شناختي ؟
يزرا : بوي تنت يه باره ريخت تو هوا … چرا اينقدر دير؟
ناصر : خسته شدين؟
يزرا : غير انتظار به چي زنده باشيم؟
(طاهربايك كارتن داخل مي شود، بي توجه به حضور ناصر داخل آغل ميرودناصربهطرف آغل مي رود، طاهر در بازگشت سينه به سينه اوست)
طاهر : ها… تويي…چهوضعيبراخودت درستكردي( در آغوش هم فرو مي روند)
ناصر : (زير گوش طاهر) هنوز دست نكشيدي؟
طاهر : بعد چند ماه اومدي كه اينو بگي؟ ( از او دور مي شود)
ناصر : وقتشه يه فكري برا خودت بكني .
طاهر : شدي ملاجعفر، حرفات به اين ريشا مي ياد!
ناصر : جدي مي گم.
طاهر : تو اول بهتره فكري برا اين دختر دايي بدبخت مو بكني ! ملاجعفر!
(صداي ماغ گاو مي آيد)
ناصر : صداي حنائيه، هنوزم شيرش به راس ؟
يزرا : (ليواني دوغ به او مي دهد) دوغ پر چرب حنايي.
ناصر : (دوغ را مي گيرد و بطرف آغل مي رود) ممنون .
طاهر : (جلوي او را سد مي كند) گاو هم ديدن داره ولك؟ ( ناصربي توجه او را پس مي زند و داخل آغل مي رود)
يزرا : طاهر…
طاهر : مي ترسم… از اين ملاجعفر مي ترسم.
يزرا : كاكاته … هم خونته.
طاهر : بود… حالا شده نوكر دولت.
ناصر : ( ازآغل بيرون مي آيد) خوبه ، دري هم به كوچه پشتي بازكردين!
طاهر : (به راه مي افتد) مي رم پيش غضبان.
ناصر : برا اون كارتن هاي قاچاقه … نه ؟
طاهر : لوم بدي درجه مي گيري نه ؟!
يزرا : (بلند و معترضانه) انچب يادوني !
طاهر : مگه دروغه؟
يزرا : خجالت بكش.
طاهر : تو از همون بچگي هم طرفدارش بودي.
ناصر : بسه ننه… بسه (سكوت) دلم برا همه تنگ شده بود، حتي اين حيوون زبون بسته… گاوي كه حالا شده ناطور جنس هاي قاچاق…
طاهر : باز اومدي بزرگتر از خودتو نصيحت كني ؟ اگه روضه ات تموم شد منم يه چيزي بگم…گوشاي مو يكيش در آغله و يكيش هم لنگهدر حياط … اوكي !؟
(ميرود سراغ بشكه ، ليواني آب مي خورد و با خود ادامه مي دهد)
منتش رو سرمون مي زاره، نمي توني تو خونه بندشي، چه كاره اي تو كار بزرگتر از خودت دخالت مي كني ، تو سرت با مهندسا و برادراي جهاديت گرمه، چرا چوبشو سر ما مي زني؟
يزرا : نمي خواين تمومش كنين؟ ها… طاهر، برادرت خسته س ، از راه رسيده.
ناصر : صبركن ننه… حرف بدي زدم گفتم دلم برا همتون تنگ شده بود؟
طاهر : ديدم تو اين دو سه ماه به خونه سرزدي ، دو سه خط براننه ات و نامزدت نوشتي… ديدم.
ناصر : چشماتو خوب باز كن طاهر … دو قدم اونورتر از هور و آبادي داره اتفاقاتي مي افته كه كسي نمي دونه چيه …
طاهر : تو چي ؟ … تو كه پسر خدايي، بايد بدوني …!
ناصر : پشت اون تپه هاي خاكي … لب حدود، عراق داره گروگر سرباز مي ياره طاهر …
يزرا : يعني!؟
طاهر : همه اش حرف ننه، خاكشه، سرباز آورده،به ما چي؟
ناصر : حمله به چند تا پاسگاه مرزي چي؟
يزرا : ياسيدهادي.!
طاهر : پس جدي جدي شروع شد … اين تخم نغل غضبان از كجا خبر داشت؟
ناصر : چيزي گفتي؟
طاهر : گفتم جنگ هم بشه … ما نه به قم كار داريم نه به كاشون!
ناصر : بيچاره، اگه حمله كرد نه هور مي مونه و صاحندي، نه كوت مي مونه و نه رفيّع … هويزه، بستان، سوسنگرد … هيچي نمي مونه فهميدي؟
طاهر : نمي خواد جوش بزني اگه طاهر ساربونه، مي دونه شتر رو كجا بخوابونه .
ناصر : خيالت راحت ، اين زمين جوري داغ بشه كه هيچ جاش نتوني شترت رو بخوابوني.
يزرا : ننه ترو خدا راس مي گي؟
طاهر : بدجوري داريتودلمونروخالي ميكني آقاي برادر! اونا عربن ما هم عرب !
يزرا : تيري كه مياد هم اين فرق رو مي دونه طاهر؟(به داخل آغل مي رود)
طاهر : با غضبان و شعلان مي رم ببينم چه خبره (به داخل آغل مي رود ناصر دنبالش)
الهام : (در چارچوب در) ناصر …(ناصر سوي او ميچرخد)دخترامحبيببهم گفت.
ناصر : مي خواستم بيام پيش دايي، اما؟!
(سكوت – به هم لبخند مي زنند، بطرف يكديگر مي روند كه طاهر از آغل خارح شده و اين تصوير عاشقانه را بر هم ميزند – او به داخل اتاق ميرود، يزرا هم بيرون مي آيد)
يزرا : به دائيت سر مي زني؟
ناصر : وقت نمي كنم.
يزرا : يعني چي، وقت نمي كني.
ناصر : اومدم يه مشت لباس ببرم، جلوي مدرسه منتظرم هستن.
الهام : همين؟ اومدي لباس ببري؟!
يزرا : مي خواي چكار كني؟ جواب دائي عيدان تو چي مي دي ؟ اين دختر تا كي تو عتبة در منتظر باشه؟! (و داخل آغل مي رود)
(ناصر، دست خود را بالا مي برد، حلقه خود را مي بوسد ، او خيره الهام است كه صداي تيراندازي از دور به گوش مي رسد،طاهر با عجله ازاتاق خارج مي شود به ناصر برخورد ميكند وكلتي از لباس او بيرون مي افتد، هر دو خيره كلت ، ناصر آرام خم مي شود و كلت را بر مي دارد)
ناصر : يه كلت روسي … عراقيه …
طاهر : (دست به سمت او دراز مي كند) تموم شد؟
ناصر : اينو تو خونه قايم كردي كه چي؟
طاهر : چي، كه چي … خريدمش.
ناصر : از كي؟ … از كجا؟
طاهر : چيه … داري تفتيشم مي كني؟
ناصر : هوشيارت مي كنم، اين وَروَرِو از كجا آوردي؟
طاهر : از عماره خريدم.
ناصر : برا چي آخه؟
طاهر : بابا همه دارن … چشمتو بستي همي يكي رو مي بيني؟
ناصر : بدون مجوز خطرناكه، ممنوعه.
طاهر : نوويصر … تمومش كن، كلتو بده.
ناصر : بدمش كه چكار كني؟
طاهر : گوش كن … مو هفته اي چند بار مي رم رفيع و زين العابدين و اون طرفا مي فهمي يعني چي؟ يعني نزديك حدود، نزديك مرز … اونجا با اين كلت دلم قرصه .
(ناصر كلت را در جيب خود مي گذارد)
طاهر : اين بازي روتموم كن ناصر…الان مي يان دنبالم…وقتمو بيشتر از اين نگير.
ناصر : اينو تحويل پاسگاه ميدم.
طاهر : تو اين كار رو نمي كني ناصر، نمي توني اينكار رو بكني.
ناصر : چرا … به خاطر خودت، به خاطر ننه ات.
طاهر : به سيد هادي اينكار رو نمي كني .
ناصر : به ابوفاضل اينكار رو مي كنم.
يزرا : (بيرون مي آيد، بسته علف كهنه روي دستش، آنها را گوشه اي مي گذارد) باز چي شده؟
(ناصر دست در جيب كرده كلت را به او نشان مي دهد)
يزرا : يا سيدهادي (پس مي رود) خونه ام خراب … يه تفتگ !
طاهر : تفنگ نيست و كلته !… ناصر بدش … از اين بازي خسته شدم.تمومش كن.
ناصر : تمومش كنم بازنده اش تويي.
طاهر : داري منو مي ترسوني؟
ناصر : آره … ازعاقبت كار.
(روي اسلحه مي جهد، جيغ الهام و يزرا، سخت به هم مي پيچند، هر كدام در تلاش بدست آوردن اسلحه، طاهر، ناصر را بر زمين مي اندازد، يك دست در گلوي او و دستي ديگر در كار به چنگ آوردن اسلحه، يزرا چوبي بلند مي كند تا بر فرق طاهر بكوبد اما مهر مادري مانع ميشود، جيغ ميزند زن و مرد همسايه به حياط مي ريزند و مي كوشند آنها را از هم جدا كنند، شعلان و شيخ مالك هم به حياط مي آيند، يزرا عاقبت با چوب به گرده طاهر مي زند اما طاهر اسلحه را به دست آورده است)
شيخ مالك: يا ابوفاضل … اينا برادرن يا دو تا دشمن خوني؟ (آنها را با كمك ديگران جدا مي كند) بسه ديگه… خجالت نمي كشن؟
طاهر : اسلحه ام رو برد.
شيخ مالك: اسلحه ام … اسلحه ام، تموم دنياور آتيش گرفته اونوقت شما مثل سگ و گربه افتادين به جون هم …. از ام طاهر خجالت بكشين؟!
يزرا : اينم بخت و اقبال منه شيخ.
شيخ مالك: دنيا زير و رو شده، مگه سر و صدا رو نمي شنوين؟
ناصر : سر و صداي چي بود شيخ؟
شيخ مالك: تيراندازي بود…چذابه رو گرفتن…از اين ور همريختن تو ارتفاعات ميش داغ.
يزرا: ميش داغ چيه ديگه؟!
شيخ مالك: بابا همون مشداخ خودمونه ، اسمش عوض شده!
يزرا : يا قمر بني هاشم!
(صداهايي ا ز دور به گوش مي رسد و كم كم نزديك مي شوند)
طاهر : (سوي در مي رود) هي لك لك چرا ايستادي؟ (شعلان خيرة الهام ايستاده است، طاهر پس كلة او مي زند) راه بيفت ديگه.(شعلان باز نگاهي به الهام مي اندازد و با طاهر بيرون مي رود)
شيخ مالك: (به ابوصالح) عروسي تموم شد زاير.
ام صالح: بعداً سري بهت مي زنم خيّه.( و ابو صالح را بدنبال خود مي كشاند)
(الهام داخل اتاق مي شود، ناصر هم به بهانه اي كه مي بايد داخل اتاق ميشود، شيخ مالك و يزرا تنها شده اند)
شيخ مالك: مي گم خوبه تو هم …
يزرا : من … چي ابو شهاب؟
شيخ مالك: يزرا … جنگ انگار داره شروع مي شه.
يزرا : صداشو مي شنوم.
شيخ مالك: فكر كردم زنا و بچه ها رو از روستا راهي كنيم.
يزرا : زنا و بچه ها آره …
شيخ مالك: گفتم الان همينو مي گي … تو كي هستي زن؟
يزرا : يزرا !
شيخ مالك: يزرا، جزيره اي كه هزار دريا تكونش نمي ده، صبور و مقاوم و لجباز …
يزرا : من هيچ جا نمي رم شيخ … حرف آخر؟!
شيخ مالك: (درآستانه خروجي در) دنيا هم حريف دلت نيست (مكث) يه بار تو زندگيت به حرفم گوش بده…(ومي رود)
(يزرا سطل آب را به داخل آغل مي برد و همزمان ناصر و الهام از اتاق خارج مي شوند)
ناصر : از خدا مي خوام، اما نه تو اين گيرودار.
الهام : پس من چه كنم با اين انتظار؟
ناصر : سه سال صبر كردي … يه مدت ديگه هم صبر كن.
الهام : دوست دارم كنارت باشم، سايبون زندگيم باشه قامتت … نباشي نيستم ناصر … مي فهمي چي مي گم؟
ناصر : نباشي يادت هست! عشقت تو آفتاب جاده هاي داغ، سايه به سايه ام ميياد … (مكث) تا اجازه ندي از در اين خونه نمي زنم بيرون!
(الهام از جيب پارچه سبزي در مي آورد و سوي ناصر مي گيرد، ناصر دست خود را سوي او دراز مي كند، الهام نوار را به مچ او مي بندد، ناصر نوار را مي بوسد، يزرا با سطل آب از آغل بيرون مي آيد، ناصر سوي مادر مي رود، صداي انفجار دور و نزديك، ناصر خم مـي شود پر لباس مادر را مي بوسد، يزرا با سطل پشت سر او آب مي ريزد، الهام به گريه مي افتد، در بغل يزرا خود را رها مي كند، صداي انفجار نزديك و نزديكتر مي شود، ناصر رفته است يزرا مي خواند)
يزرا : روحي و روحك فرد معلاگ و اثنينا ما نحمل افراگ
ضيـم الـعليـه اليـوم مطبـاگ افـراگك تـرا غصباً عليه
(صداي انفجارهاي پي در پي صحنه را پر مي كند ، صداي هياهوي مردم، صداي وحشت و دويدن دركوچه)
صدا(1): نامسلمون آبادي رو به خاك و خون كشيد.
صدا(2): كمك ، كمك كنين.
يزرا : (از كنار در با بيرون صحبت مي كند) كجا رو زد؟
صدا(1): حسينيه و چند جاي ديگه.
صدا(2): شانس آورديم تعطيل بود و گرنه بچه هاي مردم هلاك مي شدن!
الهام : كجا؟ گفتي كجا رو زد؟
صدا(2): مدرسه … مدرسه رو با خاك يكي كرد …
يزرا : نه … نه(لباس خود را در مشت مي فشرد – مات و مبهوت)
الهام : (خيره به او) عمه … پير هنت … پيرهنت خيس شده.
يزرا : (مات) نه … نه …(به سينه اش دست مي كشد)
الهام : از سينه ات شير را گرفته عمه!
يزرا : (گنگ) رفت … رفت … مدرسه نه …(وحشتزده فرياد مي زند) نه مدرسه نه … (زمين مي خورد، بلند مي شود، جنون آميز به در و ديوار مي خورد و خود را به بيرون از خانه مي اندازد، الهام فرياد مي زند)
الهام : ناصر …
(نور مي رود)
