نمایشنامه خوشبختی در ساعت 6 بامداد

           سید صادق فاضلی

می توان از 9 بازیگر برای هر سه قصه بهره جست اما . . .

صحنه :

·     آنچه اکنون دیده می شود چند سطح مختلف و متمایز از یکدیگر است و سکویی برای اعدام . . . و هر آنچه در آتیه پیش آید .

اپیزود اول  : این مرد قاتل نیست  .

                       : دو مرد و یک زن در صحنه به دار آویخته شده اند . با ورود تماشاگر طوفانی بر صحنه جاری است و اعدامی ها را طوفان بین زمین و آسمان می رقصاند . کم کم فضای روی صحنه را مه می پوشاند و در تاریکی مه و شب ، شیخ سنگ قبری بر دوش دارد،داخل می شود . سنگ قبر را گوشه ای تکیه می دهد . ما نوشته های روی سنگ را می خوانیم . ( این مرد قاتل نبود (

شیخ          (سیگاری گرفته و حرف می زند ) اگه این سنگو هم براش نمی ساختم کی خلاصم می کرد از یه عمر عذاب وجدان. شبه و آسمون بی ستاره ، این تو ، اونم خاک قاتلت . . . اما نه . . . هنوزم شک دارم حاتم قاتلت باشه . . . خیلیا خیلی چیزا می دونستن ، اما هیچکس حرفی نزد ،  تو یه چیزی بگو بوا . . . یه چیزی بگو پسر...نذار این راز سر به مهر تا ابد بسته بمونه ، لا اقل به من بگو... به بووات (فریاد) یه پدر حق نداره بدونه چطور جگر گوشه اش رو از پا انداختن ؟ ها ؟ باشه،  یه شب که ماه سیاهی رو پوشوند و قاتلتو رو  نشونم داد چی ؟  ها ؟ عشق کور که  میگن همینه دیگه . برا کی مرد ؟ هفته اش نشده جلد عوض کرد و رخت سیاهو دور  ریخت... گفتم دوره عشاق سینه چاک تموم شده بچه... شب اعدام چقدر التماسش کردم ، گفتم حاتم نه گمونم خون سامی مو آلوده به دستای تو باشه . گفت مو کشتم ، گفتم  تو و آدمکشی ؟ فرجام بخواه تا قاتلو کت بسته تحویلشون بدم ؟ امون بخواه شاید حلقه نومزادی نجواته به نامت کردی ، گوش نکرد تا حلق آویز این حلقه ی سیاه شد . . . . سامی بووا . . . کی تونه ازم گرفت ؟ کی خاکنشین ای خاک سیات کرد ؟ یه حرفی بزن بووا ، یه چیزی بگو .

مادر           حتی یه سنگ سیاه هم رو مزارت نکاشتم ، نداشتم که بکارم . نونم تو بودی ، آبم تو بودی ، دار و ندارم تو بودی مادر ، حالا منم و یه مشت خاک سیاه ، منم و تف لعنت مردم ، حتی نمی تونم مثل مادرای دیگه به خاکبوست بیام حاتم  ،  جای تو لعنت آباد نبود ننه ، یه داور اونجا نشسته که خودش همه چیزو می دونه .

شیخ                  نمی دونم ، شایدم سنگ رو مزاری می کارم که او کارد و نشوند تو سینه ات بووا  ؟

مادر              ...دنیا خیلی کوچیکه ...کی فکرشو می کرد  ، تو همون جایی که هر روز می دیدیش خاکت کنن .

شیخ                قبرستون . همینجا دیدمش ، قرار هر روزشون تو قبرستون بود .

مادر                تو گوشش نجوا کردی بمون و نموند ، تو گوشت نجوا کرد بمیر و مردی ! هر روز به بهانه خاک مادرش می اومد اینجا...

شیخ :            یه بار دنبال  قبر کریم دوبه چی می گشتم . اون قبر ، نه اون که قبر خودشه ، اون یکی . . .

مادر             قصه با مرگ کریم شروع شد ، غصه با مرگ تو

شیخ               ( حاتم را می بیند ) ، مرحومو خاک کردن ؟ ( از او می پرسد )  کریمو خاک کردن ؟ خواب موندم به تشییع جنازه نرسیدم .

حاتم            کریم دوبه چی ؟ ها . . . بوی خاکش تا اینجا می یاد ، خاک یزله شونو می بینی ؟ ( شیخ خیره به دور است که نجوا می آید  )...اومد ؟ ...شیخ هانی داره میاد...نباید تو رو...خواهش می کنم...

        . ( شیخ با عجله خارج می شود و  حاتم آمدن نجوا را از دور می بیند )

نجوا                (داخل می شود شاخه گل زردی به حاتم می دهد ) زود باید برم ، سلام ، سه تا کاکام اومدن قبرستون .

حاتم              چه وقته مردنش بود ، تمام برادراته کشونده  قبرستون که چی ؟

نجوا                 پشت سر مرده حرف نزن...بیا بشین تا بهت بگم ،

حاتم                (کنارش روی قبری می نشیند) هم قاهر ؟

نجوا                جریانمونو فهمید . دیشب جلو کاکام زد تو گوشم .

حاتم                غدیر ؟ نزد تو سرش ؟

نجوا                ...

حاتم                پسر عموته که باشه ، چکاره س وقتی کاکات هست ؟

نجوا                 روز اول بهت گفتم بوی خون می ده این رابطه ، ده بار گفتم قید ای عاشقی رو بزنیم .

حاتم          صد بار گفتم بیا قید هرچی کاکا ، پسر عمونه بزنیم و از اینجا بریم ، اینا اگه آدم بشو بودن بعد سه بار                                        خواستگاری میدادنت و با آبروی طایفه شون بازی نمی کردن .

نجوا              این حرفا رو بذار برا بعد ، من برا کار دیگه ای اومدم . (دست در کیفش می کند )

حاتم               ها...خیره .

نجوا         (تعدادی عکس مقابلش میگیرد ) دیگه صلاح نیست عکساتو بذارم پیشم  ، ریز شدن تو رفتارم ، اگه                                      اینا رو پیشم ببینن . . .  دلم هم نیومد بسوزونمشون ، بیا  .

                     ( میخواهد عکسها را به او بدهد  که ، غدیر ؛ لطیف و عماد به همراه  یک زن از سه طرف صحنه داخل شده بالای سر آنها می آیند ، نجوا عکسها را در کیف خود می گذارد . عماد کمربند از کمر باز کرده و به سوی نجوا می رود ، به زن همراه پناه می برد و   عماد او را کتک می زند .  حاتم به رسم همیشه چهره در میان دستها و آن دو نیز او را به باد کتک می گیرند . لحظاتی بعد قاهر  بالای سرشان )

قاهر              تمومش کنید . عشقو با کتک از دل کسی نمی گیرن ، دختر عامو مهرت تو دلم  بود ،...اما عشقو با پول نمی شه خرید ، حاتم هم بچه ی خوبیه ، ( برادرها متعجب به او خیره شده اند ) از کتک خوردنش فهمیدم !  ...غدیر ، نه خون بریزید و نه دل دختر عامو رو بشکنید ، رو همین خاکی که  عاقبت همه مونه ازت می خوام ترتیب عروسی این دو تا دلداده رو بدی ، خودمم هم تو عروسیشون رقص وصلت سر می دم ، بذر کینه دو طایفه رو خشک کنیم ، یه زمانی پدر بزرگای ما دشمنی   داشتند ، تا ابد که نباید به جنگ باشیم ، مهر نجوا تو دلم می مونه اما مهر خواهریش...مبارکه ایشاالله ...(کنار حاتم می رود)ببینم صورتتو ( دستمالی به صورت زخمی ااو می کشد و او را از زمین بلند می کند)...مانع راه  عشق که بره کنار چروک صورت هم تموم می شه ، بخند...به پاس این رفاقت ، جمعه شب همه دور سفره من . . . نمی خوای دست بدی ؟هفت شب حفله به خرج من ، به برکت زراعت امسالمون آشتی دو طایفه رو رقم می زنیم .

غدیر             شب اول حفله بی هوسه ؟ گرمش کنید  ! (چوبیه می رقصند )

لطیف          شب دوم حفله بی  یزله ؟  گرمش کنید !    (چوبیه می رقصند )

عزیز            چی شد این رباب و کاسوره ؟ سه شب رفت ،  می خوای شب عروسی بزنی ؟

حاتم               یه مادر و یه آرزو ، یه پسر و یه شب عروسی ، عزای کی زانوتو برده تو سینه ات ؟

مادر          سرت گرمه و دلت نرم . شاید پی پیشونی نوشتت می بری مادر ، اما هر چی هست آرزوی یه مادرو                                         داری با خودت خاک می کنی...حذر کن...حذر کن...این رقص بوی فراق می ده بیشتر از بوی وصلت !

                        ( نجوا بلند شده از عمق با اشاراتی دلبرانه حاتم را به سوی خویش می خواند ، حاتم نا خواسته از مادر جدا شده و سوی او می رود ، مادر قرآن جیبی کوچک خود را باز کرده و در پس زمینه موسیقی رقص ، قرآن را با صدای بلند می خواند  و نور کم می شود . رقصندگان سلاح به دست رقص نبرد سر می دهند ، سه برادر و حاتم در حال ورق بازی هستند و نجوا به همراه زن مشغول پذیرایی از آنها ، لحظاتی بعد لطیف از مقابل حاتم بر می خیزد و خواهرش نجوا را مقابل او به بازی می نشاند . آنها مشغول بازی می شوند ، لطیف بیرون می رود ، مادر حاتم از گوشه صحنه ایستاده ، مغموم و نگران پسر خود مشغول خواندن قرآن

لطیف          چهار شبه داری موال و عتاب می خونی ، چوبیه ش کن برقصن مردم  .

غدیر             پنج شب حفله بی سور و سات رفت ، دله و قهوه تو حیاط ، منقل و باقیش هم تو اتاق پشتی  !

عزیز            شب حنابندون حنا حنا می خوا د ، بلد نیستی من بخونم ! (، رقصندگان در صحنه رقص فریب سر می دهند. سه برادر ؛ پسر عموو حاتم نیز دست در دست یکدیگر در حال رقص چوبیه هستند  ، زن در عمق صحنه مشغول آرایش و مشاطه گری نجواست .  در پیشانی صحنه اما مادر حاتم در ماتم است . حاتم از رقصندگان جدا شده و کنار مادر می آید ، قاهر هم مشکوکانه خارج می شود )

                        .سر و صدایی از بیرون صحنه می آید و با نزدیک شدن صداها ورق بازی به هم می خورد، ورق ها در هوا می رقصند .  لطیف زیر بغل قاهر را گرفته داخل می شوند ، سر و صورت قاهر خونین است، همه وحشت می کنند و صحنه را همهمه فرا می گیرد )

حاتم                 بو ی خون ؟

مادر                عطر مرگه مادر ، عطر مرگ .

عزیز                  کشتن ، پسرعمو رو کشتن  !

زن                   چی شده ؟ کی تو رو به این روز  انداخته ؟  ( نجوا جیغ می کشد و همه دور قاهر را می گیرند )

غدیر        خفه شین...خفه شین....(فریاد می زند) خفه شین ( صحنه آرام می شود ، غدیر با ضرب دف رقصندگان در                                                        سکوت به سمت قاهر می آید ، یقه ی او را می چسبد و به گوشه ای می برد،خون را  از آستین او می بوید) این . . . خون تو نیست پسر عمو. . .

قاهر              (سکوت ، صحنه هم در سکوت )

غدیر              کیو کشتی قاهر ؟ ( فریاد )

قاهر               تقصیر خودش بود غدیر...آب عباره رو می خواست به زور راهی زراعتش کنه . . .

غدیر              کی؟

قاهر              بهش گفتم نوبت تو نیست ، گفتم گندم به آب زنده س و ما به نون گندم . . .

غدیر             برام شعر نگو ،  خون کیو ریختی  قاهر ؟

لطیف            سامی

غدیر              پسر شیخ هانی ؟

قاهر              به خدا تقصیر خودش بود .

غدیر              دروغ نگو ، ا چه آتیشی به جون طایفه زدی؟ از همون سالی که کاکات قاسمو کشتن دنبال انتقام بودی .

عزیز              حالا وقت این حرفا نیست .  ( بیرون را نگاه می کند ) فراریش بدین ، مامورا . . .

قاهر               فرار  ؟  من از خودم دفاع کردم ، قانون معنی دفاعو می دونه .

نجوا              راس می گه کاکا خودشو تسلیم کنه بهتره .

قاهر              . . . خودمو تسلیم کنم ؟ نه دختر عامو . . . خودمونو . . .

لطیف             آره هر چهار نفرمون گردن می گیریم . اون وقت جرم هر کدوممون کم می شه .

قاهر               چهار نفر ؟  نه . . . هر پنج نفرمون ! ( سکوت )

حاتم              چی ؟

نجوا               نه قاهر  . . .

غدیر              تو خفه شو بشین تو خونه ، تو کار بزرگترا ت هم دخالت نکن .

حاتم               اما من...

قاهر              تو چی حاتم ؟ من از دلم گذشتم و به خاطر تو عشقو زیر پا له کردم یادت که هست  ؟ داماد پسر بزرگ خونه س       ، نمی خوای اولین امتحانتو  پس بدی ؟

حاتم               چرا ولی...

عزیز               (دستش را جلو می آورد ) من حاضرم گردن بگیرم .

لطیف             منم حاضرم . ( دست روی دست برادرش می گذارد )

غدیر              خودم طناب دار رو می ندازم گردنم نا مویی از سر برادرام کم نشه ! ( به طرف دار می رود )

قاهر              کاکا وقتی همه گردن بگیریم طناب دار در کار نیست ! ( او را از دار دور کرده دستش را روی دست دیگران می گذارد )

حاتم              (مردد به همه می نگرد ، به مادر که مشغول خواندن آیه امن یجیب است ، سکوت  طولانی و سپس دستش را می گذارد ) یا علی.

رقصندگان       معرفی ( یکی از رقصندگان نور را بر صورت حاتم می گیرد )

حاتم              حاتم عبداللهی فرزند بشیر

رقصندگان        اعتراف

حاتم              من قاتلم

رقصندگان       امضاء  ( حاتم روی برگه مقابلش انگشت می زند )

رقصندگان        معرفی

غدیر              غدیر...فرزند ناصر...من نکشتم! روحمم خبر نداره  !

عزیز              اون روز  من توی مزرعه نبودم !

لطیف             من نمی دونم در مورد چی حرف می زنین !

قاهر               من آزارم به مورچه هم نمی رسه ، چه برسه به اینکه آدم بکشم !

رقصندگان       حاتم عبداللهی فرزند بشیر ، مجرم و معترف به قتل عمد ، محکوم به اعدام !

سرباز              چرا ؟ چرا پسر ؟ چرا این کارو کردی ؟   

حاتم              عشق از سادگی می یاد سرکار...

سرباز             چرا بی خودی گردن گرفتی ؟

حاتم                عشق مثه الماسه سرکار ، لک بر نمی داره .

                      (سه برادر و پسر عمو در بغل هم می روند و حاتم به سکوی اعدام هدایت می شود ، مادر کل می زند ، قاهر خود را به حاتم می رساند )

قاهر           خیلی مردونگی کردی ، قول نمی دم دختر عمومو نگیرم ، از بچگی عقدمونو تو آسمونا بستن ، اما قول می دم                         تا قبل از چهلمت عروسی نکنم ! !

حاتم            ( آب دهان به صورت قاهر می اندازد و به سمت طناب دار می رود  . مادر آیه الکرسی می خواند . سرباز کنار مادر می رود )

سرباز                   چی می خونی مادر ؟

مادر                    آیه الکرسی ننه ، بلا رو دور می کنه   .

سرباز                برا کی می خونی مادر ؟

مادر              پسرم . . . حاتم ، جونش بلاگیر یه عشق سوخته شده سرکار .

سرباز             دیر خوندی مادر ، دیر ، خدا صبرت بده .          

شیخ               ( کنار حاتم می رود )  می دونم قاتل نیستی ، این تقاضای فرجام رو امضا کن تا قاتل نامرد پسرمو به جات بفرستم اون بالا .

حاتم               من کشتم .

شیخ         این عشق کور داره جونتو می گیره بچه ، اگه تو کشتی قسم بخور ( از جیبش قرآنی بیرون آورده ، می بوسد و                                 مقابل حاتم می گیرد ) بگو به ابن کلام الله من کشتم .

حاتم              ( دست می گذارد ) به این کلام الله نکشتم   . . .  به تو می گم .

شیخ               حرف گوش کن ، داری اعدام میشی ، تقاضای فرجام کن .

حاتم               این قانون عشقه ابو سامی ! تو قانون عشق یک به اضافه ی یک می شه دو !  ، من ضلع سوم بودم شیخ !

شیخ               بی چاره قانون . . . ملاک قانون اقراره ، و تو اقرار کردی که آدم کشتی .

حاتم           تو فکر می کنی اگه من زنده بمونم و یکی از اونا اعدام شه، خواهرشونو بهم می دن ؟ من سالهاست که با                              گیسوی بلند نجوا خودمو دار زدم ! بگم قاتل نیستم که نجوا...نجوای من سیاهپوش برادر و پسر عمو بشه ؟                         حلال کن شیخ . دروغمو حلال کن ، و یه وصیت .

شیخ             ( رو به ما ) . . . سفیدی آسمون که باز بشه ، تو  رو هم از دست می دم . ( به حاتم )  بگو پسرم ، وصیت کن ، هرکاری که بعد از مرگ سامی کردم برا تو هم انجام می دم .

حاتم             کسی که با اعدام می میره نفرین مردم هم رو گورشه ، رو سنگ قبرم از مردم بخواه نفرینم نکنن شیخ .

                      (حاتم طناب دار را بر گردن خود می اندازد ، شیخ سنگ را روی قبر می گذارد ، صدای مادر را میشنویم که لالایی محزون عربی سر می دهد و همزمان نجوا و قاهر در محاصره رقصندگان چون عروس و داماد ، خندان و خوشحال در صحنه می چرخند و بعد هر دو روی قبر حاتم می آیند ، نجوا عکسهایی حاتم را روی قبرش رها می کند و بی تفاوت تر از همیشه با قاهر همراه می شود و صحنه را ترک می کنند ، شیخ تفنگی به دست می گیرد و متفکر در گوشه ای از صحنه آوار می شود ، اپیزود دوم آغاز شده و رقصندگان با موسیقی عروسی رقص بختیاری سر می دهند ، شسخ تفنگ را به دست بهمن می دهد و خود صحنه  را ترک می کنند )

(صدای ساعت 6 بار به گوش ما می رسد)

اپیزود دوم این مرد عاقل نیست .

                      ( موسیقی بختیاری صحنه را پر کرده است . همه به رقص و پایکوبی مشغولند ، سهراب پسری با رفتارهای غیر عادی بیشتر به   چشم ما می آید . بهمن در گوشه ای مشغول گفتگو با مردان است و عروس در بالای عمق صحنه کنار زنان . لحظاتی می گذرد و ما مادر را در گوشه چپ صحنه باز به خواندن دعا و آیه الکرسی می بینیم . عروس از عمق غیب می شود ، همهمه ای بوجود می آید . )

مرد 1           عروسو بردن ، عروسو دزدیدن .

مرد 2           شگون نداره ، این عروسی شگون نداره  .

مرد 3           عروس این عروسی غیبش زده .

مرد 1          ساز و ببندین  دهل و بیارین پائین ، تشمال و عروسی بی عروس ؟

                       بهمن با شتاب کنار شیخ می رود شیخ برمی خیزد و تفنگ خود را به او می سپارد و خود خارج می شود ، بهمن  یقه سهراب را گرفته و کشان کشان او را به جلوی صحنه می آورد .

بهمن :         داستان چیه مجنون عروس من ؟! حرف بزن مهمون نا خونده ، کی تو رو به این عروسی دعوت کرده

زنجیری .

سهراب :      چی ؟...داستان مجنون ؟

بهمن :        حرف می زنی یا زبونتو ببرم پشت گردنت ؟ ( لوله تفنگ را در دهان او گذاشته است )

سهراب :       ( می ترسد ) چی بگم ، چی باید بگم ؟

بهمن :          عروسم کجاست ؟ کبوترم کجاست ؟

سهراب :        بانو ؟

بهمن :          بانو نه ، کبوتر ؟

سهراب :       بانو .

بهمن :           خیلی خب بانو کجاست ، کجا بردیش ؟

سهراب :       بخدا من دزد نیستم ، من فقط اومدم عروسیشو ببینم ، خوشحالیشو ببینم ، می خوای بیام کمکت بریم تو                   کوهها  دنبالش بگردیم ؟

بهمن :        لازم نکرده ، خدا نکنه دستت تو این کار باشه ( او را بر زمین رها می کند و کنار مادر می رود ) اینقدر آه و نفرین                  کردی تا بیچاره شدم ، اینقدر گفتی نگیرش تا باد دزدیدش...نمی خوای دست از این نفرینات بکشی ؟

مادر :          هیچ مادری بچه شو از دل نفرین نمی کنه...از اول هم پاش تو حجله ی تو نبود ، این کبوتر، کبوتر هر                     بومیه الا بوم  تو مادر...این از شب اولش ، آخرشم خدا به خیر کنه .

بهمن :         چه کنم مادر ؟ حالا چه کنم ؟ نه رویی مونده نه آبرویی ، این آب ریخته رو چطور جمع کنم ؟

مادر :            آبرو ؟ یه پسر و یه مادر ، یه مادر و یه شب عروسی ، فکر می کنی من خوشی این شبو برات

                  نمی خواستم؟ گوش  نکردی مادر ، این کبوتر از اولم جلد خونه تو نبود .

بهمن :           فرصت نصیحت ندارم مادر ، راهم چیه ، چاهم کدومه ؟

مادر :            می یاد مادر ، بر می گرده ، با پای خودش ، اما یه عمر مشکوک اومد و شدش می مونی ...

                                      ( صدای مادر در صدای سهراب که در گوشه راست مشغول خواندن یک آواز سوزناک بختیاری                                                                                  است گم می شود ، نور سهراب را به ما می نمایاند و او در حالی که اشک می ریزد و تکیه بر تفنگ دارد بهمن دارد می خواند)

مادر :               می یاد مادر ، بر می گرده ، با پای خودش ، اما یه عمر مشکوک اومد و شدش می مونی

                       ( ساعت 5 بار می نوازد ، صدای خواندن سهراب هم نمی آید و کبوتر از عمق با لباس سفید عروسی داخل می شود ، بهمن تفنگ را برداشته و به او نزدیک می شود ، سکوتی سنگین )

کبوتر :              می خوای بگی شام عشقت تلخ شد و جشن عروسیت به هم خورد ، می خوای بگی رعشه آخرت رو                        هم جلوی مهمونا زدی ،  می خوای بگی آبروت پیش در و همسایه  رفت ، اما نه گم  شده  بودم و                         نه کسی منو دزدیده بود  .

بهمن :             کجا بودی؟

کبوتر :            همون جایی که تو بودی .

بهمن :            من پیش مادرم بودم ، پی چاره بودم از این بی آبرویی !

کبوتر :            منم پیش مادرم بودم ، سر تربتش .

بهمن :             خاکستون ؟ شب تا صبح ؟

کبوتر :             آرزوش بود شب عروسیمو ببینه ، فقط یه نذر بود سه شب اول عروسی رو تربت مادر ، با آب و گلاب ،                     خوش به  حالت مادر داری بهمن .

بهمن :             چرا دزدونه ؟ که با آبروم بازی کنی ؟ همون شب خواستگاری که حاضر نشدی سینی چای رو جلوم  بگیری  فهمیدم دلت با من نیست ، وقتی بلند شدم که بزنم بیرون پدرت گفت بچه س                                      رسمو نمی دونه ، وقتی تو  سفره عقد قند رو سرت می سائیدن قند دلت آب نمی شد ، وقتی                                با  التماس عاقد بله رو گفتی مادرم گفت این کبوتر رو شاخه دلت نمی شینه ، اما  به  حرفش گوش ندادم . چرا نگفتی نذر داری بری  سر خاک مادرت ؟

کبوتر :            اگه می گفتم می ذاشتی برم ؟ عروسی ِ بی عروس ؟ اونم تو طایفه ی شما ؟ درسته میلی به                               ازدواج با تو نداشتم ،  درسته جوونیمو کسی دیگه پر کرده بود ...اما از وقتی این تور رو سرم کردم                           شوهرم شدی ، ناموست  شدم ، تو باور شما هم سزای خیانت ناموس قتله...اما بهمن...تو این                                شب...شب که نه تو این صبح قشنگ احساس می کنم بیشتر از همیشه دوستت دارم....

بهمن :               یه کاری کن باور کنم .  بچه ها یاسین و این طرفا دیدن ؟

کبوتر :             این طبیعی نیست ؟  شبی که دلداده تو می برن دور حجله ش پرسه نمی زنی ؟ بهش گفته بودم دست از سرم  برداره ، گفتم  یاسین ،  خواسته یا نا خواسته بغچه ی دلمو پهن کردم تو خونه ی بهمن ... هر چی باشه اون گذشته ی منه و تو شوهرم ، یه شوهر باید به گذشته همسرش احترام بذاره ، مگه نه بهمن ؟          

بهمن :                کبوتر...گفتی نذرت سه روزه س ؟

کبوتر :                فردا و پس فردا مونده...قولیه که به روح مادرم دادم...بعد از اون هر شب می شینم پای قصه های دلت .

بهمن :             فردا منم باهات می یام .

کبوتر :                نه . . .  بهمن. . . نمی خوام تو اولین شبای دومادیت اشکامو ببینی . . .

                           ( سکوت –  بهمن با عجله داخل حجله می شود ، مادر غمگین مشغول خواندن قرآن است ، کبوتر بالای سرش می آید)

کبوتر :            وقتی دل نخواد زور چاره ش نمی کنه....تو یه زنی ، اینا رو خوب می فهمی باید حالیش می کردی... از              من نگیر، می خوام مهربونی کنم اما نمی تونم ، دوستش ندارم ، اما ازش بدم هم نمی یاد ، فقط  دلم براش می سوزه ، تنها  پسر تو نیست ، اون یکی رو می بینی ، سهرابو می گم زده به آوارگی ، آخه گناه من چیه ؟ مگه یه دلو چند تیکه می کنن ؟

مادر :           پیش یاسینت بودی نه؟ لا اقل از مادر مرحومت مایه نمی ذاشتی ، این یاسین اگه مرد بود نمی ذاشت                      این عروسی سر بگیره ، امون از چشم و دل مادر ، امون...   ( کبوتر از او دور می شود و کنار سهراب می رود )

کبوتر :             سلام سهراب ، عروسی تموم شده ، چرا نمی ری خونه ؟

سهراب :             سلام بانو ، من که برا عروسی نیومدم ، من اصلا عروسی دوست ندارم...

کبوتر :                پس چی دوست داری سهراب .

سهراب :             آسمونو دوست ندارم ، پر شده تاریکی ، ستاره ها تو تاریکی گم شدن ، زمینو دوس ندارم ، پر شده از تنهایی ،   مردا تو بیابونا گم شدن...دیگه مردی نمونده تا از تو مواظبت کنه ، من همینجا می شینم تا عروس                            بشی ، خوشکل بشی مواظبت باشم...

                         ( کبوتر یاسین را می بیند ، اشاره ای دلبرانه به او می کند و با شتاب داخل حجله می شود )

یاسین :            دیگه منتظر چی هستی ، تموم شد ، مثه ختم همه ی عشقای دنیا...

سهراب :           عشقا تموم نشدن...آدما تموم شدن ، فرشته ها تموم شدن ، بانووا ...

یاسین :           برا کسی بمیر که برات تب کنه ، تمومش کن ، این دیوونه بازی ها مال قصه هاس...ختم تموم عاشقا همین                                                           حجله س که می بینی ، چه قدیمش چه حالاش چه فرداش ، هرکی می گه عاشقم می خواد بره                       اون تو ،  می فهمی دیوونه ؟! می فهمی ؟ ( یقه او را می گیرد )

سهراب :           بخدا اونجا رو دوست ندارم ، کبوتر و دوس دارم ، می خوام دونش بدم ، آبش بدم ، پروازش بدم بخنده ، بعد                     من دوباره عاشق بشم به خنده هاش ، اون روز که خیلی خندید ، منم خیلی خوشمزم شد !

یاسین :           خوشمزت شد ؟ می خوایش ؟

سهراب :          بند تا بند دلم ، مگه تو خواستنت نیس ؟

یاسین :           من...تو دلم می ریزم ، اما تو به همه میگی می خوایش . تو گذاشتیش تو قفس ، قفسو رو این کالسکه ی مرگ دار زدی و می گردونی ، می گردونی و به همه نشون می دی ،  تو دوسش نداری لعنتی ، من می خوام خلاصش کنم اما تو  ،  فقط می خوای بال بالشو تو قفس ببینی و بخندی (ضربه ای به قفس می زند ، کبوترها در قفس بال بال می زنند ) ببین ، بخند ،  ببین چطور به در و دیوار قفس می زنه تا بیاد بیرون ؟ بال بالشو تماشا کن ؟ تو دوسش نداری  آَشغال ، دوسش نداری .

سهراب :         من دوس داشتنو دوس دارم ، اما از بس محلم نمی ذاره مردنم می یاد . وقتی هم مردنم می گیره فقط زورم به خدا می رسه ، باش دعوا می کنم ، اما فحش نمی دم مثه کبوتر...یه دفعه به خدا گفتم ،  بابایی...یه نفر این ته نشسته دلش کفتر می خواد ... خدا گفت کفتر خوب نیست ، کفتر نخواه...کفتر  شومه...کفتر می پره...کفتر هوا می ره ... بی هوا می ره ، بی صدا می ره . . . می ره خونه همسایه...گفتم   کفتر بانو می خوام...می دونی چی گفت ؟

یاسین :                 چی گفت ؟ ( صدای کل دوری از پشت حجله می آید )

سهراب :              گفت کفتر بانو هم مال همسایه س ، صدای عروسی می یاد ، از وقتی خدا اینو گفت تا حالا مردنم گرفته آقا یاسین ، همسایه چقدر نامرده که کفتر می دزده .

یاسین :                 شایدم خود کفتر نامرده که می ره خونه همسایه !

سهراب :                کفتر که نامرد نمی شه...آدما مرد و نامرد دارن...چقدر مردنم ( باز صدای کل و شادی می آید ) چقدر                              مردنم   زیاد می شه با این صدا ها ...

یاسین :                تا حالا باهاش تنها شدی ؟ کبوتر رو می گم .

سهراب :              یه دفعه تو باغ آقاش اینا...

یاسین :                خب ؟

سهراب :             گفتم برات قصه بگم ، گفت بگو ، منم گفتم .

یاسین :              (با بی میلی ) چی بود قصه ات ؟

سهراب :       یه مردی بود اسمش قلمبه ، عاشقونش افتاده بود رو سلنبه ، سلنبه یه برادر گنده نره غول داشت به اسم                           تلنبه ...تلنبه اومد قلنبه رو گرفت و بست .

یاسین :              بقیه ش ؟

سهراب :        نگفتم ، آخه کبوتر بانو خندید و گفت مردم از بس پیر شدم تو این حرفای قلمبه سلنبه ! منم دیگه                       نگفتم .

یاسین :               می خوای بری پیشش بقیه ی داستانو براش بگی ؟

سهراب :             از خدامه ،  اما دیگه آقا بهمن شوهرشه ، اجازه نمی ده ، تازه یه تفنگ با خودش برده تو ...

یاسین :               حالا اگه یه روزی یا یه شبی خود کبوتر دعوتت کنه چی ؟ آقا بهمن هم خونه نباشه...

سهراب :              به شرطی که آقا بهمن اجازه بده .

                   کبوتر :                  ( می آید ) اون اجازه داده ، بیا بریم ! من دلم قصه می خواد .

سهراب :               چرا خودش نمی یاد دعوت کنه .

کبوتر :                 بهمن ؟...(قهر می کند ) پس بمون تا بیاد دعوتت کنه ( می رود )

سهراب :             کبوتر بانو...(کبوتر می ماند) می یام ،ده تا قصه هم برات می گم، اما اگه آقا بهمن اومد چی بهش می گی ؟

کبوتر :                می گم...مهمون حبیبه  . 

سهراب :                 نه نگو حبیبه ، بگو مهمون سهرابه ، بگو ز بون آقا سهرابو با تفنگت نبری پشت گردنش...بگو... (

                                  ( کبوتر و او   هر دو می خندند و داخل می شوند ، یاسین اطراف را نگاه می کند . رقصندگان هر کدام با کاردی رقص                                      مرگ سر می دهند و کاردها را یکی یکی به دست یاسین می دهند ، یاسین با انبوهی کارد داخل می شود ،  رقصندگان بر   دف ها می   کوبند و در پایان کوبش دف ها تمام رقصندگان جیغ بلندی سر می دهند . یاسین با  کاردی    خونین   خارج می  شود ، بهمن از بیرون می آید و خروج یاسین را می بیند . )

بهمن :          (  تفنگ را به طرف او می گیرد ) گفته بودم مرادتو جای دیگه پیدا کن ، گفته بودم این کبوتر صیاد داره ، پی                            صید دیگه ای باش ، گفته بودم این خونه جای غریبه ها نیست...تو خونه من چی می خواستی ؟  

یاسین :           صیدی که طعمه نیرنگ بشه گوشتش حرومه ، ماهی وقتی ارزش داره که با دل و جون به طعمه ت  نوک بزنه

                     ( با هم گلاویز می شوند ) پیغوم داده بودم صاحب داره ای پرنده اما گوش ندادی ، گفته بودم دل تنگی   می گنه تو قفسی که براش ساختی . ( بهمن ، یاسین را زمین می زند )   

بهمن :          چشمامو بستم و بهش گفتم گذشته مال خودت اما از امروز پا تو دنیای من می ذاری ، اونم تن داد و گفت                                                       دیگه دلش آشنای هیچ قصه ای  نیست ، خر فهم شد ؟ یاسین به گوش خر خونده بودم آدم شده بود یاسین .

یاسین :         ( با چرخشی بهمن را بر زمین می خواباند و بر سینه اش می نشیند ) نذار دیر بشه ، داری بی راهه می ری                               بهمن ، با یه نگاه تازه می تونم بندازمش به جونت و گل بگیرم این قفس تنگی رو که براش ساختی ، چشممو رو هم می ذاشتم و یه کارد کاری می دادم دستش شب اول عروسیتو با شب اول قبرت عوض می کرد ،  اما نامردی  تو کار ما نیست ، همون شب عروسی از قصه ات زدم بیرون و بی خیال شدم ، اما شک تلخت کرده مرد ... ذات کبوتر پروازه بهمن ، حبسش نکن ، پروازش بده تا خال آسمون ، اگه وفایی تو کتش باشه بر می گرده و می شینه رو شونه ات ، اما اگه ننشست رهاش کن بره رو بوم صاحبش ، کبوتر سفید هیچوقت به آدم دروغ نمی گه شادوماد ، بجنب ، تکونی به خودت بده ، از اینجا رد می شدم که دیدم یه غریبه سرید تو  خونه ات ، رفتم که نذارم پر پرواز کبوترتو قیچی کنن ، هر چی باشه زمانی یه رفاقتی بوده بین ما  .

بهمن :                غریبه تر از تو کی بوده که بی هوا سریده تو خونه ام ؟

یاسین :              اگه هنوزم غیرتت می شه برو تو ببین چه خبره... (بهمن می خواهد با تفنگ برو د ، یاسین تفنگ را از دستش                       می گیرد و چاقو را به دست او می دهد ) جنون آنی که می گن همینه دیگه...تفنگ جار و جنجال  می کنه  و  چاقو  بی صدا نفس می گیره ، از بیرون هواتو دارم .... ( بهمن به راه می افتد ، یاسین صدایش می کند ) آقا بهمن...کبوتر زخمی نشه ، اون بی گناهه و عاشق...عاشق تو...(بهمن داخل شده است ، لحظاتی بعد   بهمن و کبوتر در میان رقصندگان بیرون می آیند، چاقو در دست بهمن است )                    

کبوتر :               یاسین نکشته بهمن ، وقتی اون دیوونه اومد تو یاسین هم پشت سرش اومد اما در رو به روش باز نکردم ،                                                         وقتی سهراب پا پیچم شد چاقو رو برداشتم ، بهش گفتم ، گفتم جلو نیا می زنم ، حمله ور شد و نا خواسته چاقو رفت تو  شکمش .      

بهمن :                  می گیم هر دومون کشتیم ، می گیم نکشتیم ، در برابر تعرض دفاع کردیم .

کبوتر:                  ممنونم بهمن ، جرم هر دومون کم می شه ، بهمن ... با ختم ِ این پرونده از این شهر می ریم ، می خوام                          جوونیمو به پات بریزم و به جز تو هیچکس رو تو خلوتم راه ندم .

                            ( مادر آیه امن یجیب می خواند ، سرباز کنار مادر می رود )

سرباز :               چی می خونی مادر ؟

مادر :                 امن یجیب می خونم سرکار ؟ دل اون بالایی رو به رحم می یاره .

سرباز :               برا کی می خونی مادر ؟

مادر :                برا پسرم ،   بهمن ، فریب یه عشق سوخته رو خورده مادر .

سرباز :         دیر شده مادر ، دیر شده ، خدا صبرت بده ( و دیوار نرده ای زندان را به مرکز صحنه می برد ، بهمن ، یاسین                                                         و  کبوتر در محاصره ی رقصندگان به پشت نرده ها می آیند  ، یکی از رقصندگان نور خفیفی بر  چهره یاسین می گیرد )              

یاسین :            بله ، من می خواستمش ، اما قبل از عروسی با آقا بهمن ، روز حادثه دیدم سهراب بیچاره رفت تو خونه ، بعد                       بهمن یه چاقو به این هوا برداشت و رفت دنبالش بعد از نیم ساعت با چاقو ی خونی اومد بیرون !

                     ( رقصنده نور را بر چهره ی بهمن می گیرد )

بهمن :          تا اینجاش درست بود ، داخل که شدم دیدم پسره مزاحم همسرم شده ، اقرار نامه رو بیارید امضا کنم . (                       کاغذی  مقابلش می گیرند و او امضا می کند ، رقصنده نور را بر چهره ی کبوتر می گیرد )

کبوتر :           ( دروغین می گرید ) بله من شاهد قتل بودم ، بیچاره گناهی نداشت ، می گفت اومدم برات قصه بگم ، که این                          مرد چاقوی آشپزخونه رو برداشت و با چند ضربه ی کاری کارشو تموم کرد ! هر چی فریاد زدم بهمن                               بی گناهه... عقل درستی نداره ، بذار بره ، اما آقای رئیس ، جنون تموم وجود شوهرم رو پر کرده بود ،  راستش   اگه فرار نکرده بودم منم زنده نمی موندم .           

رقصندگان :          آخرین دفاع .

بهمن :               دنیایی به این پستی ، التماس موندن نداره ، جرم رو می پذیرم .

رقصندگان :          آخرین وصیت .

بهمن :               به مادرم بگید سر خاکم نیاد ، من اولاد لایقی نبودم .

                 ( بهمن را به سوی چوبه دار روانه می کنند ، مادر لالایی محزون  سر می دهد و سرباز سنگ قبری کنار قبر حاتم می کارد و در سکوت مرگبار مردم ، کنار مادر می رود )

سرباز :        چی می خونی مادر ؟

مادر :        فاتحه می خونم سرکار ، صواب داره .

سرباز :       برای کی می خونی مادر ؟

مادر :        برای عشق مادر ، برای عشق !

سرباز :       بخون مادر ، بخون که وقتشه . . .

        ( سرباز و همه ی بازیگران گرد قبرها خیمه می زنند و فاتحه عشق سر می دهند و همزمان دف نوازان و رقصندگان می خوانند )

رقصندگان :                  چرا دائم به خوابی ای دل ، ای دل                ز غم در اضطرابی ای دل،ای دل

                                 برو کنجی نسشین شکر خدا کن                  که شاید کام یابی ای دل ، ای دل

                         نور می رود و ساعت 6 بار می نواز د .

                                            پایان

* سید صادق فاضلی

اجرای این نمایشنامه با مجوز نویسنده آزاد است .